تفاوت بین حداکثر دمای کار آهنربا و دمای کوری

تفاوت بین حداکثر دمای کار آهنربا و دمای کوری

برخی افراد معتقدند که دمای کوری و بالاترین دمایی که آهنربا می تواند در آن کار کند معادل هستند. در واقع، این تصور نادرست است. مواد مغناطیسی را می توان به پنج دسته تقسیم کرد: فرومغناطیسی، فری مغناطیسی، ضد فرومغناطیسی، پارامغناطیس و دیامغناطیس. فلزات فرومغناطیسی نیکل، کبالت و آهن نیز آهنربای دائمی هستند.

هنگامی که دما از یک سطح خاص بالاتر می رود، مواد فرومغناطیسی تحت یک انتقال فاز مرتبه دوم قرار می گیرند و توانایی خود را برای حفظ مغناطیس خود به خودی از دست می دهند. توانایی این مواد برای مغناطیسی شدن یا جذب به یک آهنربا با تغییر آنها به حالت پارافرومغناطیسی از بین می رود. دمای کوری یا نقطه کوری نامی است که به این منطقه داده شده است.

حداکثر دمای عملیاتی آهنربا نقطه ای است که در آن حرارت بیشتر باعث از دست دادن قدرت آهنربا می شود. هنگامی که آهنربا به دمای اتاق باز می گردد، این افت قدرت ممکن است برای یک دوره زمانی خاص حداقل (کمتر از 5 درصد) باشد. باید به خاطر داشت که بسیاری از ملل معیارهای مختلفی دارند.

دمای کوری برای همان آهنربا به طور قابل توجهی بیشتر از حداکثر دمای عملیاتی آن خواهد بود. دمای کوری و حداکثر دمای عملیاتی انواع مختلف آهنرباهای دائمی در تصویر نشان داده شده است. حداکثر دمای کاری اولین مقدار است، در حالی که دمای کوری دومین مقدار است.

حداکثر دمای عملکرد آهنربا به طور قابل توجهی تحت تأثیر دمای کوری است. ترکیب آهنربا تنها عاملی است که بر دمای کوری تأثیر می گذارد. تولیدکنندگان آهنربا باید عناصر کبالت، دیسپروزیم و تربیوم را برای افزایش دمای کوری آهنربا به منظور دستیابی به حداکثر دمای عملیاتی بیشتر اضافه کنند.

حداکثر دمای کاری آهنربا تحت تأثیر دمای کوری و همچنین نیروی اجباری ذاتی و شرایط کاری آن است.